می ۲۰۲۰

«باهم بزرگ شدیم درخت ها و من» روایتی است از یک زندگی که شاهد سال‌های سپری شده‌اش درخت‌ها هستند. اولین شعر از یک سالگی آغاز می‌شود و خوابیدن زیر درخت نارون. راوی با دیدن درخت‌ها چشم به جهان گشوده و ما هم با دیدن درخت‌ها و روایت‌اش از این خواب، کتاب را آغاز می‌کنیم. در ادامه با او در راه‌اش همراه می‌شویم و درخت‌های بیشتری می‌بینیم و زندگی‌ای که گذرانده. تمامی لحظه‌های زندگی راوی به دیدن و اندیشیدن دربارهٔ درخت‌ها می‌گذرد و کتاب با مرگ درخت‌ها و جای خالی‌شان پایان می‌گیرد. اما گوشه‌ای از قلب راوی همیشه سبز می‌ماند چون او با درخت‌ها بزرگ شده است.

«خورشید خانوم آفتاب کن!» بازگرفته از یک ترانه متل است. این کتاب یک روز شاد از بازی کودکان را در جنگل روایت می‌کند. روزی که با نور آفتاب صبحگاهی در تصویرها همراه است و با نور مهتاب و تاریکی به پایان می‌رسد. کودکان بازی می‌کنند، با هم همراه هستند، جنگل و بیشه و رود و مردمان را می‌بینند، خیال‌هایشان رنگ می‌گیرد و تا شب بازی‌شان ادامه دارد. در این بازآفرینی روایت داستانی کامل است و کتاب از راه زبان کودک امروز را به گذشته پیوند می‌دهد.