مهدی آذریزدی یکی از کسانی است که به مفهوم نهاد کودکی و به‌طور ویژه ادبیات کودکان در ایران شکل دادند. نقش او در این کار به ظاهر بازنویسی از آثار ادبی و دینی کهن است. اما در کنکاش بیش‌تر متوجه می‌شویم، جایگاه او بازنویسی برای ادبیات کودکان نیست، که او از معماران ادبیات نو کودکان در ایران، بلکه فراتر از آن، شکل دادن به زبان در ادبیات کودکان ایران است. آن نکته‌ای هم که بسیاری از بزرگان فرهنگ و ادب فارسی مانند دکتر خانلری، دکتر معین، جمالزاده، آل احمد، سیمین دانشور، دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن و بسیاری دیگر را به سوی «قصه‌های خوب برای بچه‌های خوب» کشاند، نه صرف بازنویسی که ساخت گونه‌ای زبان در ادب فارسی در یک مقطع خاص است. درباره مهدی آذریزدی تاکنون هیچ پژوهشی که قابل اعتنا و جامع باشد، انجام نشده است. نه زبان او، نه شخصیت و تاثیرگذاریش در حوزه ادبیات کودکان و مطالعات کودکی.

کتاب «جزیره شادی» داستان دخترکی است که سوار بر بلمی بر روی دریا به دنبال یافتن جزیره شادی است. او جزیره‌های بسیاری را در سر راهش می‌بیند که ساکنانش ادعا دارند آن‌جا همان جزیره شادی است. اما دخترک شادی را در هیچ یک از آن‌ها نمی‌یابد….