می ۲۰۱۶

در قرن هفدهم صنعت عروسک سازی از چوب که هنری متعلق به روستاییان بود تبدیل به هنری با ارزش شد. بیشتر این نوع عروسک ها را با دست از چوب درخت کاج تراشیده و بوسیله میخ دست و پا را به هم متصل می کردند. روی صورت را نقاشی کرده و با لباس های قشنگ تن را می پوشانیدند.در قرن نوزدهم و بیستم عروسک های چوبی ارزش خود را از دست دادند. محل اصلی ساخت عروسک های چوبی در اتریش است که معروفیت و محبوبیت بسیاری تا به امروز دارد. 
بیش از ۲۰ نمونه از عروسک‌های چوبی ایرانی و غیرایرانی را می‌توانید در موزه فرهنگ کودکی ببینید: 

شنگول و منگول نام دو بزغاله در افسانه عامیانه ای به همین نام است که بار اندرزی تمثیلی دارد. بنیان این گونه افسانه ها بر پایه نتیجه گیری اخلاقی استوار است. شخصیت ها که بیشتر جانورند، رویداد ها را به گونه ای پیش می برند که در پایان به اندرزی آشکار یا پنهان که در حقیقت نتیجه داستان است بیانجامد. قدیمی ترین نسخه چاپ شده ای که از این افسانه در دسترس است متعلق به کتاب نصایح الاطفال مشهور به شنگول که کاتب آن مشهدی تقی باسمه چی بوده و مطبعه آن مشهدی میرزا زرتاب است. این نسخه به صورت چاپ سنگی و بدون تاریخ چاپ شده است.

گنشا نام یکی از خدایان هندو است که نامش از زبان سانسکریت گرفته شده است. در افسانه های هندی آمده است که گنشا پسر شیوا(از خدایان هندو) و پارواتی بوده است. پارواتی به گنشا سفارش می کند که تا زمانی که در حمام است کسی را به داخل اتاق راه ندهد. گنشا نیز امر مادر را اطاعت می کند و هیچ کس را به اتاق راه نمی دهد حتی پدر خودش شیوا را. شیوا از این ماجرا خشمگین می شود و در یک آن سرگنشا را از تنش جدا می کند. اما وقتی می فهمد که گنشا پسرخودش بوده پشیمان می شود و سر یک فیل را بر روی بدن پسرش می گذارد. بدین ترتیب اسطوره گنشا شکل می گیرد.